Το κρεβάτι πάλιωσε πια. Τα έρποντα σώματα των γέρων σάπισαν και κείτονται νεκρά. Στέκεται τώρα στις παρυφές του κόκκινου δάσος, κρύβεται, του αρέσει η μοναξιά. Δεν αντέχει τις φωνές, αλλά πιο πολύ δεν αντέχει τη δική του. Τα φίλτρα στο κουτί υπόσχονται ένα σίγουρο θάνατο, η πρόκληση είναι μεγάλη. Του πούλησαν τα πάντα, το μόνο που ήθελαν ήταν να μείνουν μαζί, τα μάτια τους κλειστά εδώ και χρόνια έμειναν να κοιτάζουν έναν ουρανό. Για πόσο ακόμα δεν τους νοιάζει, τον βλέπουνε και οι δυό. Καθώς τα φώτα του πύργου συνεχίζουν να τρεμοσβήνουν ποιός ξέρει για πόσο ακόμα; οι σκάλες για τον έξω κόσμο αρχίζουν και γκρεμίζονται.. Όλα τελειώνουν και τα δέντρα ξεριζώνονται. Ο κήπος ξεκολλάει σαν σκηνικό έτοιμο για πέταμα και κομμάτια πράσινου ουρανού πέφτουν στο χάος, εκεί δίπλα στα μωβ χόρτα του κόκκινου δάσους••