Ο χαμένος (τόπος).

Έχει χαθεί εδώ και χρόνια. Το μόνο που παρέμεινε στην άκρη τού μυαλού του είναι κουβάρια προσώπων, κάποτε γνώριμων. Δεν ξέρει τι συμβαίνει, αλλά η καρδιά του είναι έτοιμη να συνθλιφτεί από ένα σκοτεινό συναίσθημα. Μεγάλες φλόγες ξετυλίγονται κάθε φορά που κλείνει τα μάτια του, καταζητούμενος του ίδιου του του μυαλού. Είναι περιτριγυρισμένος από μάρμαρα. Κρύα, απρόσωπα, νεκρά. Ανάμεσά τους, αγάλματα θεών, που το ύψος κρύβει το ύφος. Χωρίς την αφή του χρόνου, όλα φαίνονται θολά δίνοντας τροφή στις παραισθήσεις. Ομιλίες ξένων, φωνές χωρίς αντίλαλο, μακάρι να χε κάποιον να σφίξει κοντά του. Συρρικνωμένος απ’το κρύο του κορμιού του, σφίγγει τέλος τον εαυτό του, αφήνεται , και κλαίει , έχοντας επίγνωση της σύντομης παραμονής του. Μακριά από κάθε πίστη και θρησκεία, πιάνει το εγώ του να ελπίζει όσο κανένας άλλος να ζήσει ακόμα μια φορά.