Τις πιο σκούρες μέρες
Η αρρώστια κουλουριάζεται πίσω από τα βλέφαρα μου
Εκεί που οι κινήσεις είναι πιο γρήγορες κι από παρελθοντικές αναλαμπές
Εκεί που κρύβεται ο ήλιος ακόμα κι αν σε τυφλώνει
Χρειάζεται μερικές φορές ξεκούραση
Ετοιμάζεται σαν φίδι για την χειμερία νάρκη
Άλλες μέρες το σώμα μου είναι φτιαγμένο από λεπτή πορσελάνη
Κι έχει μόνο δύο εισόδους και πολλές περισσότερες εξόδους
Είναι τσιμπήματα στα όργανα μου
Μέχρι να ακούσω το ρολόι να κινείται ακούραστα, κάθε δευτερόλεπτο αισθητό
Αιματολογικές, επίσκεψη στις εκτάσεις ούρων , καρδιογραφήματα και μετά σηκώθηκες
Και; η αρρώστια δεν εντοπίζεται
Είναι πίσω από τα βλέφαρα μου
Μέσα στις τρίχες απ'τα ρουθούνια μου
Είναι ένα σωματίδιο σκόνης
Μόνο εγώ ξέρω ότι υπάρχω_ , ότι υπάρχει ***
No comments:
Post a Comment